Buczynowa Przełęcz

Buczynowa Przełęcz
Ilustracja
Widok z doliny Pańszczycy z zaznaczoną Buczynową Przełęczą
Państwo

 Polska

Wysokość

2127 m n.p.m.

Pasmo

Karpaty, Tatry

Sąsiednie szczyty

Wielka Buczynowa Turnia, Mała Buczynowa Turnia

Data zdobycia

1900 r.

Pierwsze wejście

ks. Walenty Gadowski z osobami towarzyszącymi i przewodnikiem Jędrzejem Parą

Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, w centrum znajduje się punkt z opisem „Buczynowa Przełęcz”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Buczynowa Przełęcz”
Ziemia49°13′36,34″N 20°02′30,22″E/49,226761 20,041728

Buczynowa Przełęcz (słow. Bučinové sedlo, niem. Buczynowascharte, węg. Buczynowa-csorba[1]) – wąska, głęboka przełęcz w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich, w grupie Buczynowych Turni, położona na wysokości 2127 m n.p.m., pomiędzy Wielką Buczynową Turnią a Małą Buczynową Turnią. Przełęcz oddziela od siebie dolin Pańszczycę i Dolinkę Buczynową[2]. Zarówno na północ, do Zadnich Usypów w Pańszczycy, jak i na południe, do Dolinki Buczynowej opadają z niej piarżyste i łatwe do przejścia żleby[3].

Pierwotnie przez tę przełęcz był poprowadzony szlak Orlej Perci. Obecnie przechodzi on łatwiejszym wariantem przez żleb poniżej przełęczy (od strony Buczynowej Dolinki). Zimą przełęcz stanowi najbezpieczniejsze połączenie Dolinki Buczynowej i doliny Pańszczycy[2].

Historia zdobycia

Pierwsze odnotowane wejścia turystyczne:

Taternictwo

Oprócz przejścia graniowego na przełęcz prowadzą dwie drogi wspinaczkowe:

  • Północnym żlebem, z Pańszczycy; stopień trudności 0+ w skali tatrzańskiej, czas przejścia 45 min,
  • Z Dolinki Buczynowej; +, 30 min[3].

Obecnie dopuszczalna jest wspinaczka tylko od strony Dolinki Buczynowej[4].

Przypisy

  1. ZofiaZ. Radwańska-Paryska ZofiaZ., Witold HenrykW.H. Paryski Witold HenrykW.H., Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1 .
  2. a b c Witold HenrykW.H. Paryski Witold HenrykW.H., Tatry Wysokie. Granacka Przełęcz – Wołoszyn. Przewodnik taternicki, t. 3, Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992, s. 41–42 .
  3. a b WładysławW. Cywiński WładysławW., Granaty, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2013, ISBN 978-83-7104-046-7 .
  4. Dozwolone rejony wspinaczkowe w TPN [online] [dostęp 2018-12-28] .
  • p
  • d
  • e
Wschodnia grań Świnicy – odcinek od Świnicy do Krzyżnego